وان شيخ كه نور مي‌دمد از جانش
رويانده زمين تشنه را بارانش
صد بوسه زنم به پاي آن پير كه گفت
نانش بده و مپرس از ايمانش 
........................................................

● دو سروده به زبان ترکی آذربایجانی

تکه تکه شدیم اما نشکستیم

 داش آتانلار بیلمه دیلر                          سنگ اندازان ندانستند که

پارچالانمیش آینادا                              در آینه شکسته

بیر آیدان مین آی چیخار                        یک ماه هزار ماه می شود    
  
بیر گونشدن مین گونش                         یک خورشید هزار خورشید    
                   
بیر اولدوزدان مین اولدوز                      یک ستاره هزار ستاره   

پارچالاندیق آینا کیمی                            تکه تکه شدیم چون آینه
 

چوخالاریق٫ چوخالداریق ایشیغی              فراوان می شویم و فراوان می سازیم روشنایی!

..........................................................................................................

گوندوز گونه عادتی وار٫                         روز به آفتاب عادت دارد٫    

گئجه اولدوزلارا٫ آیا                               شب به ستارگان و ماه          
بوداقلار باهارا                                     شاخساران به بهار٫    

میوه لر یایا                                          میوه هابه تابستان                       

گمیلر دنیزه٫ بالیقلار چایا                         کشتیها به دریا٫ ماهیها به رود  
پنجره لر آچیلماغا٫ بیر آز تازا هاوایا           پنجره ها به باز شدن٫ به کمی هوای تازه
 آچیق یئلکن عادتی وار یئللره                      بادبان گشوده به بادها عادت دارد                               
آراز دلی سئللره  آینا گوزه للییه٫                  ارس به سیلهای دیوانه آینه به زیبایی  

داراق تئللره                                             شانه به گیسو!
غریب آدام عادتی وار وطنه                          انسان غریب به وطن عادت دارد
 داغلار دومانا٫ چنه! آیریلیق گونلری منه         کوهها به مه  روزها به جدایی من

 من سنه!                                                  من به تو!

...............................................................................................................

به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

مؤمنان برادر يكديگرند; پس دو برادر خود را صلح و آشتى دهيد و تقواى الهى پيشه كنيد، باشد كه مشمول رحمت او شويد!(۱۰)

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! نبايد قومی از شما قومی ديگر را مسخره كنند، شايد آن قومی که مسخره میکنید، بهترین مومنین باشند; و زنان با ایمان قومی دیگر را، شايد آنان بهترین زنان باشند; و يكديگر را مورد طعن و عيبجويى قرار ندهيد و با القاب زشت و ناپسند يكديگر را ياد نكنيد، بسيار بد است كه بر كسى پس از ايمان نام كفرآميز بگذاريد; و آنها كه توبه نكنند، ظالم و ستمگرند!(۱۱)